WCZORAK, DZIŚ  I  JUTRO  SZKOŁY


Kronikarski zapis przejawów ludzkiego działanie jest niezbędnym warunkiem uchwycenia procesu rozwoju. Spoglądając wstecz, checemy prześledzić przebytą drogę, najeżoną niejednokrotnie wieloma przeszkodami. Takie spojrzenie przynosi satysfakcję, oto trudności zostały pokonane, dokonano pozytywnych zmian, ciągle staramy się podążać ku lepszemu.

Początki szkolniecta zawodowego w Strzelinie wiążą się z otwarciem 1.09.1947 r. wielobranżowej Publicznej Szkoły Ogólnozawodowej pod auspicjami Centralnego Urzędu Szkolnictwa Zawodowego. Trzyletnią szkołe dla młodocianych i dwuletnią dla pracyjących zlokalizowano w gmachu Gilnazjum i Liceum, zaś warsztaty w obiekcie przy ul. Wolności. Organizatorem i pierwszym dyrektorem szkoły był Józef Kuzik. Od 1.09.1951 r. przekształcono ją w Zasadniczą Szkołę Kamieniarską z 3-letnim programem nauczania i przekazano pod opiekę ministerstwu Transportu Drogowego i Lotniczego. Bazę szkoleniową stanowiły Strzelińskie Kaniemiołomy Drogowe.

Zakład ten przekazał szkole hotel robotniczy przy ul. Ząbkowickiej, mający odtąd pełnić funkcję internatu.

Kolejnymi dyrektorami byli: Józef Niemcewicz (1948-1951) i Seweryn Mańkowski (1952-1953). Placówka przenoszona była najpierw do Szkoły Podstawowej nr 1, a następnie do odremontowanego budynku szkolnego przy ulicy S. Staszica 5. Warsztaty szkolne mieściły się przy ul. Brzegowej w odkupionym od prywatnego właściciela zakładzie ślusarsko-mechanicznym.

W roku 1953 przekazano na potrzeby internatu część odbudowanego obiektu przy ul. Jana 10. W ten sposób powstała dobra baza materialna - budynek szkolny, dwa internaty, sala gimnastyczna i warsztaty, ale corocznie były problemy z naborem do klas pierwszych. Uboga oferta kierunków kształcenia powodowała, że szkoła nie była popularna. Nadzieję wiązano z propozycją nowych specjalności nauczania.

W 1954 uzyskano zgodę Ministerstwa Transportu Drogowego i Lotnictwa na przeniesienie z Laskowic Oławskich do Strzelina Technikum Samochodowego. Powstały dwie specjalności: remonty samochodów i eksploatacja samochodów. W tamtych latach w województwie wrocławskim były tylko dwie takie szkoły (druga w Legnicy).

Technikum Samochodowe powstało w 1953 roku w Jelczu-Laskowicach dla potrzeb Jelczańskich Zakładów Samochodowych. Organizatorem i pierwszym dyrektorem był Stefan Hałat. Kolejny dyrektor Technikum w Laskowicach Marian Lewandowski inicjuje przeniesienie szkoły do Strzelina.

Od 1.10.1954 r. w budynku przy ul. Staszica zlokalizowane zostaje Technikum Samochodowe. Dyrektor Lewandowski musiał stoczyć prawdziwą batalię o utrzymanie szkoły. Przeważała bowiem opinia że w rolniczym środowisku placówka nie przetwra.

W pierwszych latach istnienia Technikum kandydaci rekrutowali się głównie spoza powiatu, a nawet spoza województwa. Pomysły likwidacji szkoły powracały u decydentów do końca lat pięćdziesiątych. Kolejni dyrektorzy (Stanisław Milewski, Jan Wojciechowski i Zbigniew Kuźmiński) stale zabiegali o poprawę bazy materialnej, dokonywano zakupów pomocy naukowych, maszyn do warsztatów i pomocniczego wyposażenia.

Kryzys pojawił się w 1957 roku, kiedy Ministerstwo nosiło się z zamiarem likwidacji placówki, ale wysiłek dyrektora Mariana Lewandowskiego odsunął to niebezpieczeństwo. Od 1958 roku sytuacja ustabilizowała się, utworzono Zasadniczą Szkołę Zawodową z kierunkami ślusarskim i stolarskim (nauka zawodu w Strzelińskich Fabrykach Mebli), powiększyła się kadra nauczycielska. Nawiązano współpracę z Cukrownią oraz oddziałem PKS we Wrocławiu. Zakłady te zaczęły pełnić funkcję jednostek opiekuńczych. Utworzono kierunek Z.S.Z. - mechanik samochodowo-ciągnikowy oraz klasę T.S. dla pracujących

Najważniejszą jednak inicjatywą było powołanie Społecznego Komitetu Budowy Warsztatów Szkolnych (1959 r.). Powoli, ale systematycznie rosło znaczenie placówki w środowisku. Do roku 1962 szkołę opuściło już 176 absolwentów T.S., rozrosła się, Z.S.Z., powstała szkoła dla pracujących, pojawiła się perspektywa budowy  nowoczesnych warsztatów. Kwitło życie pozalekcyjne - istniał chór szkolny, organizowano wycieczki do zakładów samochodowych (Jelcz, Starachowice) oraz turstyczno-krajoznawcze. To w tamtych latach powstał Teatrzyk Poezji, którego działalnośc znana była w środowisku strzelińskim. 

W 1960 roku wprowadzono nowy kierunek, istniejący do dzisiaj, mechanik samochodowy. Szkoła liczy 8 odziałów, 230 uczniów, 20 nauczycieli i 20pracowników administracyjno-gospodarczych. Mienie placówki podwoiło wartość w stosunku do roku 1954.

Przełomowy rok 1962 przyniósł zmianę na stanowisku dyrektora. Został nim mgr inż.Zenon Goliński, który rozpoczął kadencję od opracowania perspektywicznego planu rozwoju szkoły w zakresie dydaktyki, bazy materialnej oraz spraw administracyjnych. Znalazły sie w nim zarówno budowa nowych warsztatów, stabilizacja kadry nauczycielskiej, usprawnienia w zakresie pracy dydaktyczno-wychowawczej, jak i ostateczne zażegnanie niebezpieczeństwa likwidacji placówki. 

Dyrektor rozpoczął realizację ambitnego planu. Po latach jego ulubionym hasłem będą słowa piosenki Czerwonych Gitar "nie spoczniemy, nim dojdziemy". Władze miejskie, powiatowe i wojewódzkie dały się wreszcie przekonać, że szkoła ma rację bytu w środowisku, a do jej rozwoju potrzebny jest spokój i poczucie bezpieczeństwa. Efekty pojawiły się niebawem. Szybko rosła liczba oddziałów, uczniów oraz specjalności. Wszystkie zakłady w Strzelinie zgłaszały chęć zatrudnienia absolwentów szkoły. 

Tymczasem nauka zawodu odbywała się w dzierżawionych pomieszczeniach strzelińskiej Cukrowni oraz w Państwowym Ośrodku Maszynowym. W kwietniu 1963 roku rozpoczęto budowę warsztatów szkolnych. Oddano je do uzytku w 1965 r. Z tej okazji Gazeta Robotnicza pisała:"Jedna z czterech tego typu szkół w Polsce, Technikum Samochodowe w Strzelinie, jest oczkiem w głowie władz powiatu i miasta. Trzy lata temu rozpoczęto budowe warsztatów szkolnych. Budynki już stoją, a w pomieszczeniach instalowane są nowoczesne maszyny i urządzenia. Strzelińskie Technikum cieszy się dobrą opinią w kraju. Dwa lata temu wszyscy absolwenci, którzy zdawali na Politechnikę Wrocławską zostali przyjęci. Obecnie w T.S. i. T.G.O uczy się 400 dzieci". 

Budowa warsztatów nie przesłoniła innych problemów szkolnych. Unowocześniono budynek główny i salę gimnastyczną. zakupiono kolejne pomoce naukowe, sprzęt szkolny, samochód Żuk, otrzymano trzy samochody STAR z PKS-u, dwie Warszawy do nauki jazdy oraz autobus SAN. Nigdy później szkoła nie miała takiej ilości taboru samochodowego. 

Podniósł się poziom działalności dydaktyczno-wychowawczej. Relizowano bogaty program zajęć pozalekcyjnych.Szkolny Teatr Poezji, prowadzony przez mgra Eugeniusza Koterlę, otrzymał w 1965r. I nagrodę na wojewódzkim przeglądzie zespołów za widowisko "Czary i czarty polskie" wg J.Tuwima. powtórzył sukces na przeglądzie w Koszalinie, a Polskie Radio Wrocław nagrało fragmenty widowiska. Świetnie pracowało koło krajoznawczo-turystyczne, liczne wycieczki i rajdy uatrakcyjniały pobyt w  szkole. Młodzież uczestniczyła w pracach OHP, quizach, olimpiadach (m.in. Wiedzy o Polsce), rozgrywkach sportowych.

W roku 1965/66 nastąpiło przejście na gabinetowy system nauczania. Urządzono pomieszczenia, wykonano pomoce naukowe, plansze, gabloty, tablice świetlne, prace przy boisku, zieleńcach - wszystko w czynie społecznym. Szkoła nieustannie się rozwijała. Fakt otwarcia Technikum Górnictwa Odkrywkowego, zwiększenie ilości oddziałów Z.S.Z. (w tym utworzenie kierunku tokarskiego), sprawił, ze na długie lata placówka stała się głównym "dostarczycielem" kadry dla wszystkich zakładów pracy w Strzelinie oraz większości zakładów w sąsiednich powiatach.

Uroczystość otwarcia nowych warsztatów szkolnych zamykała pierwszy, bardzo ważny i owocny rozdział życia szkoły pod kierownictwem dyrektora Zenona Golińskiego. W 1966 zorganizowano I Zjazd Absolwentów i wydano monografię.

W latach sześćdziesiątych miała miejsce współpraca z wieloma zakładami, w tym z Kujawskimi Zakładami Naprawy Samochodów w Solcu Kujawskim, z Przedsiębiorstwem Transportu Samochodowego "Łączność" we Wrocławiu, PKS Wrocław, Zakładami Budowy Nadwozi Samochodowych w Nysie, J.Z.S. w Jelczu, Wojskowymi Zakładami Motoryzacyjnymi we Wrocławiu, Wojewódzką Kolumną Transportu Sanitarnego we Wrocławiu, POM w Strzelinie, Cukrownią w Strzelinie. Na potrzeby J.Z.S. warsztaty produkowały części zamienne, z których Jelcz był bardzo zadowolony.

W 1968 roku rozpoczął się kolejny etap poszerzenia bazy materialnej szkoły. Obok licznych zakupów pomocy naukowych, sprzętu do szkoły i internatu, rozpoczęto dobudowę III piętra budynku przy ul. Staszica 5. Dyrekcja poczyniła starania o stworzenie dwóch ważnych obiektów: stacji diagnostycznej samochodów oraz pracowni dla potrzeb T.G.O.. Powstaje 3-letnia wieczorowa klasa wielozawodowa kształcąca m.in. fryzjerów, kelnerów, krawców.

Nadal bardzo aktywne jest życie pozalekcyjne, kolejne sukcesy odnosi Teatr Poezji, m.in. wystawiając "Słowo o wyprawie pułku Igora" wg staroruskiego poematu, a w internacie grupa zapaleńców zakłada zespół bigbitowy. Częstymi gośćmi są przedstawiciele prasy wrocławskiej. W artykułach z tamtych lat czytamy ciepłe słowa o szybkim rozwoju szkoły.

W roku szkolnym 1968/69 z inicjatywy ZMS rozpoczęto wydawanie pisemka "Klakson", unikalnego w skali ogólnopolskiej, pobudziło ono do dyskusji na tematy wychowawcze. 

Bilans 15-lecia szkoły był korzystny. Dyrekcja i Rada Pedagogiczna postanowiły zorganizować z tej okazji uroczystość jubileuszową, a w powiązaniu z 30-rocznicą wybuchu II wojny światowej nadać szkole imię Bochaterów Westerplatte.

Obchody 15-lecia świętowano 13-14.09.1969 r., a w programie znajdowały się:
 - odsłonięcie tablicy pamiątkowej,
 - ślubowanie młodzieży,
 - oddanie III piętra,
 - zawody gocartów,
 - projekcia filmu "Westerplatte".

Ślubowania klas pierwszych na sztandar szkoły oraz spotkania z Westerplatczykami, stały się odtąd tradycją szkoły, a opracowany ceremoniał uroczystości obowiązuje do czasu obecznego.

Oddanie III piętra budynku głównego było wielkim wydarzeniem. Nareszcie szkoła dysponowała aulą ze sceną, salą kinową, nową siedzibę znalazła biblioteka (dotąd mieściła się w interncie przy Pl. Jana 10) oraz gabinet pzedmiotowy dla potrzeb T.G.O. W szkole pracowało 64 nauczycieli, funkcjonowały 24 oddziały.

Warsztaty w roku 15-lecia zorganizowały rozdzielnię robót, nawiązały współpracę z Wojewódzką Spółdzielnią Transportu Wiejskiego oraz "Dolmelem" we Wrocławiu. Rozpoczęła działalność Uczniowska Rada Warsztatowa, która do lat dziewięćdziesiątych organizowała współzawodnictwo warsztatowe. W latach siedemdziesiątych 700 uczniów pobierało tu naukę zawodu (23 klasy). W tym czasie utworzno dział produkcji pomocy naukowych, dział kontroli technicznej, spawalnię, narzędziownię dział frezarek, zradiofonizowano cały obiekt. Funkcjonowały działy: nadwozi, napraw bieżących, napraw zespołów podwozia, montażu silników, naprawy silników, kontroli technicznej, obróbki ręcznej, remontów maszyn, obróbki plastycznej, spawalnia, elektryczny, hartownia, dział frezarek, tokarek, stacja obsługi, narzędziownia, wypożyczalnia narzędzi, magazyny, nauka jazdy oraz biuro warsztatowe.

W 1974 roku Wojewódzka Komisja Współzawodnictwa Warsztatowego przyznała dyplom uznania dla Technikum Samochodowego i ZSZ za organizację wewnętrznego współzawodnictwa.

Lata siedemdziesiąte obfitowały w szereg wydarzeń, które jeszczebardziej umocniły pozycję szkoły. Już w 1970 r. utworzono (po 7-letniej przerwie) Technikum Mechaniczne dla Pracujących. Podjęto decyzję o remoncie i rozbudowie sali gimnastycznej (Rada Miejska przyznała odpowiednie fundusze). Kuratorium zaaprobowało budowę stacj diagnostycznej, a warsztaty rozwinęły ofertę szkoleniową.

Samorząd szkolny oraz organizacje młodzieżowe proponowały różne formy zajęć pozalekcyjnych. Działał klub szkolny, radiowęzeł informował o ważnych sprawach (komunikaty, prelekcje), szkolny zespół muzyczny odnosił sukcesy na lokalnych konkursach.

W latach 1971-1974 rozbudowano obiekt sali gimnastycznej. Uzyskano szatnie, zaplecze sali, dwa piętra tzw. nowego budynku (9 sal. pokuj nauczycielski, sanitarny, przestronne korytarze). Do parteru dobudowano pawilon z przeznaczenem na pracownię samochodową.

W odpowiedzi na zgłaszane potrzeby z zakładów pracy w 1972 r. utworzono specjalność w Liceum Zawodowym - obróbka skrawaniem. Powstały również 3 oddziały o specjalności ślusarz-mechanik. Zakupiono dla potrzeb nauki jazdy cztery samochody (fiat, syrena, dwa samochody STAR).

Od roku szkolnego 1973/74 wprowadzono nowe formy pracy wychowawczej. Każda klasa została zobligowana do przygotowania wieczorku szkolnego, a także wprowadzono cotygodniowe apele. Każdy z nich poświęcony był określonemu zagadnieniu, były to tematyrocznicowe oraz związane z aktualnymi problemami młodzieży.

W1974 roku powstał klub sportowy "Feniks", który do dnia dzisiejszego jest organizatorem większości imprez sportowych w szkole i środowisku.

Od 1975 roku członkowie Klubu Żeglarskiego pracowali w okresie wakacji przy budowie Centrum Zdrowia Dziecka. Prace społeczne na rzecz szkoły i miasta inicjowała dyrekcja, ale również sama młodzież. W ten sposub piękniało otoczenie obu budynków dydaktycznych,warsztatow i internatu.

Rok 1975/76 przyniósł pewne zmiany. Utworzono Zespól Szkól Zawodowych i nadano mu imię Bohaterów Westerplatte. Powstało T.S. na podbudowie szkoły zasadniczej. W nowym budynku urządzono od podstaw, tak potrzebne, gabinety przedmiotowe. W sali nr 30 utworzono Izbę Pamięci Narodowej. Przez kolejne lata będzie ona gromadziła pamiątki po naszych patronach /listy, odznaczenia, fragmenty umundurowania/, wydawnictwa na temat Westerplatte oraz ziemię z pól bitewnych przywożoną w urnach z kolejnych wycieczek do miejsc martyrologii.

Dyrektor mgr inż. Zenon Goliński po szczęśliwym doprowadzeniu do końca dobudowy III piętra starego budynku oraz rozbudowy tzw. nowego budynku, zapragnął poprawy stanu bazy sportowej. Tak powstała koncepcja stworzenia stadionu szkolnego.

Prace przygotowawcze trwały do roku 1981. Długi cykl inwestycji związany był z koniecznością rozwiązania problemów własnościowych terenu przyległego do płyty boiska. W pracach na rzecz stadionu pomagały Strzelińskie zakłady pracy, młodzież, a także nauczyciele. Jaka była ogromna radość,gdy w 1987 roku w obecności licznych gości, przedstawicieli władz, rodziców i całej młodzieży otwierano ten obiekt.

Osobny rozdział w życiu szkoły stanowi powstanie i działalność studia telewizji dydaktycznej. Pomysłodawcą i realizatorem koncepcji był mgr Stanisław Zbroja. Pierwszym programem był wywiad noworoczny z dyrektorem mgr inż. Zenonem Golińskim w 1977 roku.

Do końca lat osiemdziesiątych zrealizowano bardzo dużą ilość rozmaitych audycji telewizyjnych, transmitowano spotkania z zaproszonymi gośćmi, wystąpienia przedstawicieli kierownictwa szkoły do uczniów i rodziców w trakcie wywiadówek.

Młodzież miała okazję poznać arkana pracy na planie telewizyjnym, a chętni uczniowie nauczyli się obsługiwać kamery i urządzenia w reżyserce telewizji dydaktycznej. Cotygodniowe "Wiadomości szkolne" -program informacyjny, redagowany przez sekcję uczniowską pod kierunkiem Pana mgr Zbigniewa Chrząstowskiego, był oglądany na żywo przez wszystkich uczniów i nauczycieli.

W 1978 r. koło filmowe, pracujące pod kierownictwem mgr Józefa Mroczko, zaprezentowało film p.t. "Strzelin - wczoraj, dziś i jutro". W szkole gościli znani artyści: aktorzy - Igor Przegrodzki,  Halina Śmicła, Ferdynand Matysik, Andrzej Wojaczek, twórca Pantomimy Wrocławskiej -Henryk Tomaszewski, reżyser Sylwester Chęciński, kabaret "Elita", satyryk - Bolesław Gromnicki, a także sportowcy, m.in. kolarz Janusz Kierzkowski.

W roku 1979 szkoła obchodziła swoje XXV-lccie. W trakcie uroczystości dyrektor dokonał aktu wmurowania urny z ziemią z Westerplatte pod symboliczną płytą pomnikiem Westerplatte. Szkołę zaszczycili liczni goście, w tym dwaj obrońcy Westerplatte, tj. mjr. Leon Pająk i kpt. Zdzisław Kręgiclski. Ślubowanie na sztandar szkoły, wręczenie sztandaru szczepowi harcerskiemu, odznaczenie zasłużonych dla szkoły osób i wręczenie nagród Ministra oraz Kuratora - to najważniejsze akcenty tego wielkiego święta.

Prasa wrocławska pisała: "wg ustaleń kuratorium jest to jedna z najlepszych szkół w województwie, jeżeli chodzi o ilość uzyskanych indeksów wyższych uczelni". Uroczystości XXV-lecia połączone były z II Zjazdem Absolwentów.

Dużą rolę w pracy dydaktyczno-wychowawczej zawsze odgrywały zajęcia pozalekcyjne. Ta forma działalności świetność przeżywała w latach osiemdziesiątych. Działało wtedy 20 sekcji, klubów i kół zainteresowań. Nasza szkoła zajmowała w "Klubie Otwartych Szkół "pierwsze miejsce w województwie. Uczniowie osiągali sukcesy w sporcie, wygrywali Olimpiady Wiedzy o Polce i Świecie Współczesnym, zwyciężali w najróżniejszych konkursach i zawodach.

W dziedzinie sportu sukcesów lokalnych było sporo. Nie było imprezy, w której szkoła nie brała udziału. Największymi osiągnięciami są I miejsca w województwie w piłce nożnej w 1976/77 (opiekun mgr Edward Hołówko); skład drużyny; A.Paluszek, A.Chyży, I.Korpok, P.Oleszczuk, R.Sobczyszyn, W.Ślęzak, Z.Sochacki, J.Hutnik, Z.Walinowicz, H.Kuriata, M.Krzemiński, Gryboś, A.Prokop, R.Kawałko, K.Błaszczyk, R.Półchłopek. Rok szkolny 1996/97 przyniósł zwycięstwo w piłce siatkowej chłopców- I miejsce w województwie (opiekun mgr Jerzy Put); skład drużyny;G.Konewczyński, P.Dziadek,D. Kordysz, M.Wiśniewski, P.Sychla, B.Kulicki, G. Gołębiewski, M.Łucki, K.Gruszka, J.Czapla. Również w roku 1997 odnotowano II miejsce w Wojewódzkiej Spartakiadzie Młodzieży w piłce nożnej.

Wielokrotnie zajmowaliśmy czołowe lokaty w Wojewódzkiej Spartakiadzie Młodzieży, w tenisie stołowym w kategorii dziewcząt i chłopców. W latach 1999-2000 sukcesy odnoszone były w Wojewódzkiej Spartakiadzie Rekreacyjnej.

Mieliśmy również olimpijczyka w osobie Grzegorza Kleszcza (uczeń w latach 1991-93), uczestnik olimpiady w 2000 roku w podnoszeniu ciężarów.

Decyzją KOiW we Wrocławiu z dn. 15.10.1980r. do Zespołu Szkół Zawodowych im. Bohaterów Westerplatte w Strzelinie została włączona Zasadnicza Szkoła Zawodowa Przyzakładowa Przedsiębiorstwa Budownictwa Rolniczego, Studium Zawodowe oraz Szkoła Przysposabiająca do zawodu miescząca się do tej pory przy ul. Brzegowej. Kierunki Budowlane wygasły stopniowo, jedynie do roku 1989 funkcjonowała specjalność monter instalacji budowlanych.

W latach osiemdziesiątych szkołę odwiedzało wielu znamienitych gości. Jednym z nich był konsul ZSRR Michał Głuszkow , profesorowie wyższych uczelni wrocławskich, m.in. hisoryk Karol Błachut, przedstawiciele władz - wice wojewoda Danuta Wielebińska, Kuratorzy Oświaty i Wychowania: mgr Mieczysław Kwiatkowski i dr Andrzej Włodarczyk.

W naszej szkole odbyły się w tym czasie dwie poważme konferencje wojewódzkie dla dyrektorów wszystkich szkół średnich. Jedna (w 1984r.) na temat rekrutacji kandydatów do zawodowych szkół wojskowych, w której uczestniczył m.in. prof. Bogusław Kędzia oraz z-ca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego płk. Mieczysław Habar. Szkoła przez wiele lat przodowała w zakresie naboru do wyższych uczelini wojskowych. Organizowano spotkania elewam, młodymi oficerami, kadra uczelni wojskowych, a także wycieczki do wyżej wymienionych szkól. Duszą tych działań był nauczyciel przysposobienia wojskowego mjr rez. Henryk Wysakowski.

Druga konferencja wojewódzka zgromadziła dyrektorów i kieroników warsztatów szkolnych ze wszystkich szkół zawodowych (1986r.). Radzono nad formami unowocześninia oferty szkoleniowej i korzystania  z doświadczen kształcenia w zakładach pracy.

Odwiedzali nas również ciekawi ludzie, np. podróżnik Z. Warzecha, który opowiadał o organizowanej przez siebie wyprawie do Afryki i o zdobyciu góry Kilimandżaro. Innym specyficznym gośćiem był redaktor Zdzisław Smektała, któregoosobowość na długo pozstała w naszej pamięci.

W 1987 roku byliśmy organizatorami konferencji kierowników zajęć pozalekcyjnych oraz narady "Przez wynalazczość do postępu ", a w 1989 roku bawiła u nas delegacja z Zaporoża.

Tradycyjnie miała miejsce współpraca z Wyższą Szkołą Marynarki Wojennej w Gdyni, skąd przyjeżdżali na spotkania Jej przedstawiciele w trakcie roku szkolnego oraz na uroczystości ślubowania. Jednorazowo gościliśmy przedstawiciela Wyższej Szkoły Morskiej w Szczecinie, prof. S.Kuszmidera.

Osobną sprawą była kilkuletnia współpraca ze szkolą w czeskim Bruntalu (Średni Prumysloya Skola Automobilni Dopravy). W latach siedemdziesiątych odwiedzano się wzajemnie, a przedstawiciele tej placówki uczestniczyli w obchodach XXV-lecia naszej szkoły. Ostatni kontakt miał miejsce w 1985 roku.

Lata osiemdziesiąte charakteryzowały się bardzo ciekawymi formami pracy pozalekcyjnej. Działały: koło motoryzacyjne (inż.Romuald Kargul), koło chemiczne i koło spółdzielcze "Kalejdoskop" (oba pod kierunkiem mgr Krystyny Dereń), koło fizyczne i koło fotograficzne (opiekun mgr Józef Mroczko), koło turystyczne (opiekun mgr Wanda Chrząstowska, a następnie mgr Jan Zawada), koła sportowe (opiekunowie - mgr Marian Szydlik, rngr Mieczysław Chudak), koło LOP (opiekun Ryszard Szepetiuk), koło matematyczne (opiekun Tomasz Matej), koło redakcyjne (opiekun mgr Zbigniew Chrząstowski), Szkolny Klub Techniki i Racjonalizacji (opiekun mgr inż. Marek Mazur). Wszyscy chętni mogli przeżyć intelektualną przygodę zmagając się z wybranym trudnym problemem, nawiązać kontakt w przyrodą lub podnosić tężyznę fizyczną.

Rozwojowi cech osobowościowych sprzyjała również działalność samorządowa młodzieży. Każdy rocznik uczniów naszej szkoły dysponował określoną formą swego przedstawicielstwa. Interesy młodzieży reprezentowały organizacje harcerskie ZHP i HSPS (komendant Szczepu hm Wiesław Idkowiak), Rada Internacka, Rada Warsztatowa, organizacje sportowe oraz reaktywowany w 1977 roku w obecnym kształcie Samorząd Szkolny. Autentycznymi liderami młodzieżowymi byli kolejni przewodniczący Samorządu: Ryszard Woźniak (1977-78), Janusz Zwoliński (1978-79), Wiesław Kret (1979-81), Piotr Janczar (1981-1984), Dariusz Cieśla (1984-1985), Paweł Laszezyński (1985-88), Andrzej Zakałek (1988-90), Grzegorz Michnik (1990-91), Tomasz Mihułka (199I-92), Wojciech Dobrowolski (1992-94), Tomasz Druszcz (1994-96), Jacek Piech (1996-99). W' latach 1983-1994 działał Sąd Koleżeński, który rozpatrywał sprawy konfliktowe na linii uczeń-grupa, uczeń-nauczyciel, uczeń-uczeń, a także wnioskował do Rady Pedagogicznej kary za łamanie Regulaminu Szkolnego. W roku szkolnym 1988/89 opracowano "Regulamin szkoły", który m.in. zniósł obowiązek noszenia mundurków. Uczniowie skupieni wokół samorządu wydawali gazetkę szkolną - "nieregularnik" zatytułowany "Manowce" (redaktorzy prowadzący - Andrzej Zakałek, a następnie Mariusz Jędrzejowski). Samorząd inicjował szereg imprez integrujących społeczność szkolną, m.in. prowadzono współzawodnictwo klas w przygotowaniu i prowadzeniu apeli szkolnych, audycji telewizyjnych, wycieczek dla najaktywniejszych społecznie uczniów oraz uczniów ze 100% frekwencją. Od 1981 roku samorząd z okazji Dnia Wiosny organizował topienie Marzanny, połączone z występami artystycznymi, satyrycznymi audycjami w telewizji dydaktycznej, wyborami Miss Szkoły.

Przedstawiciele samorządu uczestniczyli z głosem doradczym w Zespołach Wychowawczych i Radach Pedagogicznych. Wielokrotnie stosowano praktykę poręczeń za uczniów, którzy wpadli w kolizję z prawem lub naruszyli zasady współżycia społecznego. Opiekunami samorządu byli: mgr inż. Maria Okonicz (1977-94), mgr Józef Mroczko (1994-99), mgr Daniela Symonowicz, a obecnie mgr Anna Zglobicka.

Lata dziewięćdziesiąte wyróżniały się bardzo szybkim wzrostem liczby uczniów i słuchaczy. Najwyższy stan osiągnięty został w 1995 roku (2020 osób kształciło się we wszystkich formach dla młodzieży i dorosłych), W 1992 roku trzeba było ponownie przejść na dwuzmianową pracę, zajęcia odbywały się nawet w niektórych salach internatu (grupy językowe, religia, informatyka).

Należy tu wspomnieć o inicjatywie wstąpienia naszego Zespołu Szkól Zawodowych do Klubu Szkól Westerplatte. Delegacje corocznie udawały się i udają nadal na spotkania klubowe w różnych miastach /opiekunem delegacji do 1999 roku był mgr Józef Mroczko, a obecnie mgr inż. Zdzisław Adamczyk/. W 1996 roku naszej szkole wyznaczono organizację sympozjum szkół zrzeszonych w Klubie. Była to impreza ogólnomicjska, na którą przybyli przedstawiciele 36 szkól, władze oświatowe, miejskie oraz przedstawiciele zakładów pracy. Starannie przygotowano samo ślubowanie, spotkania oficjalne, część artystyczną oraz spotkania towarzyskie.

W ostatniej dekadzie XX wieku ówczesny dyrektor mgr inż. Andrzej Daź widział potrzebę wprowadzania zmian w kierunkach i formach kształcenia. Zaczęto myśleć o dopasowywaniu treści nauczania w różnych specjalnościach do wymogów rynku pracy.

Szczególną rolę w kształceniu zawodowym odgrywały zawsze praktyki zawodowe oraz praktyczna nauka zawodu prowadzona w firmach. Już w latach siedemdziesiątych powołano wydział kształcenia zawodowego w zakładach pracy. Kolejni kierownicy tego wydziału (mgr Janina Bęben, mgr Leon Szymański, mgr Zbigniew Chrząstowski w latach siedemdziesiątych, mgr inż.Maria Okonicz - w latach osiemdziesiątych oraz mgr Bożena Libera, mgr Józef Mroczko i mgr inż. Zdzisław Adamczyk - w latach następnych) nadzorowali tę formę kształcenia. Praktyki zawodowe z ramienia warsztatów szkolnych organizował i nadzorował mgr Wiesław Zając. Wypada w tym miejscu wymienić firmy, które w ubiegłych latach współuczestniczyły w kształceniu dużej ilości uczniów: Wojskowe Zakłady Motoryzacyjne we Wrocławiu, Cukrownia w Strzelinie, Strzelińskie Fabryki Mebli, WSS "Społem", Zakłady Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego w Strzelinie, Spółdzielnie "Samopomoc Chłopska" w Strzelinie, Borowie, Przewornie i Wiązowie, Cechy Rzemiosł Różnych w Strzelinie i Oławie oraz liczne niezrzeszone zakłady prywatne.

Nowym pomysłom na kształcenie zawodowe poświęcone były konferencje i wizyty kompetentnych osób. I tak w 1997 roku podjęto próbę współpracy ze szkołą w Alzacji /Francja /,a w 1998 roku odbyło się spotkanie z udziałem Kurator mgr Grażyny Tomaszcwskiej i dyrektora Wydziału Kształcenia Ponadpodstawowego mgra Zenona Tagowskiego na temat perspektyw rozwoju szkolnictwa zawodowego.

Szkoła lat dziewięćdziesiątych zmieniała swoje oblicze z jeszcze jednego powodu. W związku z przeobrażeniami gospodarczymi zwiększyło się zainteresowanie kierunkami ekonomicznymi i handlowymi. Od 10 lat istnieje równowaga między kierunkami technicznymi (mechanicznymi) a ekonomicznymi. Obecny Zespół Szkół nie jest już kojarzony wyłącznie z Technikum Samochodowym, nota bene przed kilku laty zmieniono odgórnie nazwę na Technikum Zawodowe o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych.

W roku 2002 wdrożono reformę systemu oświaty w zakresie szkolnictwa ponadgimnazjalnego. Przystąpiono do realizacji stopniowej przebudowy systemu kształcenia zawodowego w kierunku dostosowania go do potrzeb gospodarki rynkowej. Zmiany te mają charakter systemów}; organizacyjny i programowy.

Szkoła rozpoczęła kształcenie w zawodach szerokoprofilowanych, co postawiło nauczycieli przed nowymi, niełatwymi zadaniami, a dyrekcję przed koniecznością pilnych zmian w zakresie bazy dydaktycznej. Wdrożono nowe typy szkól i specjalności: czteroletnie technika kształcące w zawodach: technik mechanik (specjalność obsługa i naprawa pojazdów samochodowych), technik ekonomista i technik handlowiec, a także trzyletnie licea profilowane: zarządzanie informacją, usługowo-gospodarczc i ekonomiczno administracyjne, trzyletnie Liceum Ogólnokształcące oraz zmodyfikowaną Zasadniczą Szkolę Zawodową /dwu- i trzyletnią/. Od 2004 roku uruchomione jest technikum uzupełniające po Z.S.Z.

W ostatnich latach, z uwagi na niż demograficzny, zmniejsza się ilość uczniów podejmujących naukę w naszej szkole. Zmieniły się zainteresowania kierunkami kształcenia, dzisiaj powodzeniem cieszą się licea ogólnokształcące oraz technika ekonomiczne i handlowe, szkoły kończące się egzaminem dojrzałości. Zmalało zainteresowanie szkołami zasadniczymi, a to spowodowało znaczne ograniczenie kształcenia praktycznego i ograniczone wykorzystanie bazy warsztatów szkolnych. Ważne jednak, że szkoła ma trwałe podstawy funkcjonowania.

Nie chcemy stać w miejscu, widzimy perspektywy dalszego rozwoju szkoły. Dysponując dobrze zorganizowaną bazą dydaktyczną, zamierzamy wdrożyć nowy kierunek kształcenia, t.j. technik budownictwa oraz zawody pokrewne. W tym celu planujemy przystąpić do przebudowy obecnego działu obróbki skrawaniem na pracownię symulacyjną, która będzie zapewniać warunki kształcenia w tym zawodzie. Pomieszczenie po byłej pracowni samochodowej przeznaczone będzie na salę ćwiczeń gimnastycznych.

Jeżeli chodzi o zmiany w dydaktyce, to planujemy umożliwić uczniom kończącym szkołę zasadniczą oraz liceum dalszą naukę w technikach uzupełniających, a tym samym dać szansę zdobycie zawodu i świadectwa dojrzałości. Na bazie liceum profilowanego kształcącego w kierunku zarządzanie informacją planujemy wdrożenie szkoły policealnej o specjalności technik informatyk. Powstanie w związku z tym dodatkowa pracownia.

Wracając do spraw minionych, pragniemy przypomnieć te wydarzenia, które przyniosły szkole splendor, a uczestnikom mile wspomnienia i poczucie satysfakcji. Niewątpliwie pierwszym istotnym sukcesem była I nagroda w wojewódzkim przeglądzie zespołów artystycznych za widowisko "Czary i czarty polskie" wg J.Tuwima w 1965 roku oraz "Poemat o mowie polskiej" wg M.Jastruna w 1966 roku. W dziedzinie sportu najwybitniejszym osiągnięciem było I miejsce w klasyfikacji klubowej zapaśników na mistrzostwach zrzeszenia LZS juniorów w stylu wolnym; Tadeusz Łukasik był reprezentantem Polski na mistrzostwa świata w 1966 roku.

W 1969 roku szkoła zdobyła puchar Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego za zajęcie I miejsca w międzyszkolnych rozgrywkach sportowych. Wiatach 1971-75 zawodnicy sekcji kartingowej zdobywali drużynowe i indywidualne Mistrzostwa Polski w kategorii popularnej (Zbigniew Bodak, Jerzy Targosz, Adam Malinowski i Jerzy Majdak0, natomiast Zbigniew Haftarczyk I miejsce w eliminacjach rejonowych Mistrzostw Polski.

Bardzo popularna wśród uczniów była Olimpiada Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym. W 1978 roku Henryk Rozenek zajął I miejsce w pionie Z.S.Z. - w eliminacjach rejonowych we Wrocławiu. W tym samym roku odnieśliśmy sukces w Konkursie Filmoznawczym - III miejsce uczniów W.Kreta, M.Winiarskiego i R.Włodarczyka (opiekun mgr Lucyna Kłopotowska). Ponownie powodzenie w OWoPiŚW mieli G.Kręcichwost w 1980 roku, kiedy to zakwalifikował się do eliminacji centralnych oraz w 1981 roku Sz. Kuśmierek, który zdobył IV miejsce we Wrocławiu.

Całą serię nagród głównych zdobywaliśmy w konkursach zawodoznawczych, o czym wspominamy w rozdziale o działalności warsztatów szkolnych. Uczniowie naszej szkoły uczestniczyli w środowiskowych konkursach recytatorskich, gdzie zajmowali wysokie lokaty. Latach dziewięćdziesiątych próbował swoich sil szkolny teatr pod kierownictwem mgr Bożeny Dorosz.

Sukcesy w eliminacjach wojewódzkich miało koło techniki i racjonalizacji. Uczeń Krzysztof Ścigała brał w latach 1988 i 1989 udział w ogólnopolskim konkursie o wynalazczości.

Szkoła regularnie uczestniczyła w Olimpiadzie Technicznej, kwalifikując się kilka razy do eliminacji centralnych.

W ostatniej dekadzie młodzież brała udział w eliminacjach międzywojewódzkich Konkursu Rachunkowości, rejonowych eliminacjach Konkursu Wiedzy Menadżerskiej (wyróżnienia), Konkursie Case Study "Probax" (wyróżnienie) oraz ostatnio w konkursie "Samozatrudnienie stwarzanie miejsca pracy przez siebie i dla siebie" organizowanym przez Szkołę Główną Handlową i Wydawnictwo Ekonomiczne "Difin" (również wyróżnienie).

Wraca tradycja teatrzyku szkolnego. Uczniowie pod kierunkiem mgr Danieli Symonowicz, wychowawcy świetlicy szkolnej, zdobywają laury w Dolnośląskim Konkursie Artystycznym "Arlekin". Prezentują swój dorobek kolegom i rodzicom w trakcie wywiadówek.

Najświeższym sukcesem jest zdobycie VI miejsca na ogólnopolskim konkursie matematycznym przez uczennicę Małgorzatę Musiał.

Na zakończenie warto wspomnieć o ludziach, którzy na dobre i złe związali swój zawodowy los z naszą szkolą. Świadkiem powstawania placówki jest Pan Jerzy Presz. Dziś na emeryturze, poprzednio był nauczycielem zawodu, a także wychowawcą w internacie. Jego dziełem jest sporo elementów metaloplastyki dekorujących szkołę.

O kolejnych dyrektorach wspominamy w osobnym rozdziale, ale tu zaznaczyć należy ich niezachwianą pewność, że szkoła istnieje i będzie istnieć, silna zaangażowaniem kadry nauczycielskiej i kierownictwa. Wszyscy dyrektorzy na swój sposób i w danych obiektywnych okolicznościach starali się wykorzystać dane im szansę rozwoju placówki i umacniać jej autorytet. Pomagali im wicedyrektorzy odpowiedzialni za dydaktykę i wychowanie (inż. Ryszard Halladin, mgr Mieczysław Misterka, mgr Janina Bęben, mgr inż.Maria Okonicz i mgr Barbara Wójcikiewicz). Szkoła kształciła i wychowywała kolejne roczniki, uczyła znajdować swoje miejsce w życiu.

Niestety wielu zasłużonych pedagogów, długoletnich pracowników, już nie żyje.

Wymieńmy w pierwszej kolejności mgr Janinę Bęben - matematyczkę, pełniącą w latach 1974-89 funkcję wicedyrektora d/s pedagogicznych, następnie Bronisławę Ubernę rusycystkę, związaną ze szkołą przez 24 lata oraz Teresę Weyman - nauczyciela bibliotekarza, osobę związaną ze szkolą niemal od samego początku. Starsi absolwenci doskonale pamiętają serdeczność, wyrozumiałość oraz takt pedagogiczny tych Nauczycielek. Odeszli również nieodżałowani Koledzy Nauczyciele - długoletni dyrektor szkoły w okresie jej najintensywniejszego rozwoju mgr inż. Zenon Goliński, kierownik warsztatów szkolnych w latach siedemdziesiątych - Zbigniew Danhoffer oraz jego zastępca Grzegorz Mazur, kierownik internatu mgr Wacław Walczak, nauczyciel rysunku technicznego Ryszard Szepetiuk, nauczyciel technologii mgr Stanisław Geroń, nauczyciel PO Henryk Wysakowski, Wacław Koncensjusz - rusycysta, Zdzisław Optołowicz - matematyk, nauczyciele zawodu Jan Pasoń, Józef Jaszczyszyn, Stanisław Wiśniewski, Wiesław Idkowiak i inni.

Wielu nauczycieli wyjechało ze Strzelina, a losy nie wszystkich są nam znane. Na pewno pozostali we wspomnieniach wdzięcznych absolwentów: mgr Eugeniusz Koterla - polonista, mgr Zbigniew Kuźmiński - polonista, dr inż. Ryszard Glaser - technolog, pracujący naukowo na Politechnice Wrocławskiej, a następnie na Akademii Ekonomicznej, mgr inż. Aniela Gołąbek i dr inż. Stefan Gołąbek - technolodzy, mgr inż. Stanisław Kozioł - technolog, Pani Anastazja Michalcwska - nauczyciclka przedmiotów zawodowych, mgr inż. Ryszard Jasiński - nauczyciel elektrotechniki, mgr Lidia Szlęk - rusycystka i matematyczka, Jej mąż mgr Jerzy Szlęk - kierownik internatu, mgr Eugeniusz Waleńdzik, Aleksander Kopyłowicz, mgr Leon Szymański - matematyk, mgr Urszula Jurczyk - rusycystka, mgr Ewa Korzeniowska - chcmik, mgr inż. Zdzisław Morka - kierownik warsztatów, mgr Eugeniusz Chrzan - technolog, mgr inż. Bronisław Sadlak - technolog, mgr Józefa Zbroja - matematyczka i mgr Stanisław Zbroja - fizyk, twórca telewizji dydaktycznej, mgr inż. Grzegorz Kuczewski - technolog, mgr Zofia Ciukaj-Adamczyk - germanistka, mgr Alfred Restel - ekonomista. Do pracy w Kuratorium Oświaty przeszli mgr Józef Mroczko i mgr Regina Mroczko, a do innych szkół przeszły mgr Aldona Michta, mgr inż. Maria Jasnorzewska-Michalewska, mgr Mirosław Strzała i mgr Barbara Wójcikiewicz. Wyjechali z Polski mgr inż. Arkadiusz Nowakowski, Kazimiera Poznańska, małżeństwo - mgr Joanna Mazur i mgr inż. Marek Mazur.

Pozostają na emeryturze długoletni nauczyciele: mgr inż. Ryszard Maćkówka, inż. Romuald Kargul, mgr Barbara Stępińska, mgr Aleksander Smirnow, mgr Wanda Chrząstowska - wieloletni pedagog szkolny, mgr Zbigniew Chrząstowski, mgr Lucyna Kłopotowska-Majchrzak, mgr Marian Majchrzak, mgr Marian Szydlik, mgr Aniela Lesińska, mgr Stefania Gutowska, mgr Maria Jurewicz, mgr inż. Andrzcj Daź długoletni dyrektor szkoły, mgr Zbigniew Gigiel, Kazimierz Witt, mgr Teresa Kaczorowska, Piotr Kałuża, Teresa Mazur, Stanisław Sulikowski, Ewa Walczak, Stanisław Słoński, Stanisław Horżaniecki, Tadeusz Jasiak, Józef Kucharzyszyn, Kazimierz Kubisz, Bronisław Maciąg, Bronisław Markowski, Emilian Lejowski, Tadeusz Szklarski, Anatol Wagner, Kazimierz Witczak, Józef Piwowarczyk, Władysław Marcinowski, Jan Idkowiak, Tadeusz Borowski, Stanisław Cichoń, Tadeusz Butylewicz.

Wypada również wspomnieć o emerytowanych pracownikach administracyjnych i obsługi, którzy przepracowali w szkole długie lata, m.in. o Leszku Agaciaku, Marii Partykowej, Stanisławie Tetiuk, Zdzisławie Wójcikiewicz, Franciszku Wiśniewskim, Stanisławie Toporowskiej, Wiesławie Jachymowskiej, Irenie Witt, Kazimierze Kowalskiej, Marianie Seretnym, Janinie Kozak, Michale Hercuniu, Marii Rosół, Janinie Kowalczyk, Marii Sosin.

Obecnie zatrudniona kadra przejmuje pałeczkę tradycji, wnosząc swój niepowtarzalny wkład w rozwój placówki.

 

Opracowanie: Maria Okonicz i Wiesław Zając

STRONA GŁÓWNA