LEKCJA  MUZEALNA

Jednym ze sposobów wzbogacenia tradycyjnych zajęć języka polskiego są lekcje prowadzone w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Stwarzają one uczniom możliwość zetknięcia się ze sztuką. Interesującym wykładom towarzyszy poznawanie zbiorów muzealnych z danego okresu. Uczniowie klasy pierwszej Technikum kształcącego w zawodzie technik informatyk i technik handlowiec wraz z polonistkami, mgr Beatą Dąbrowską i mgr Bożeną Kaczmarczyk, mieli okazję skorzystać z tej formy w dniu 25 kwietnia 2008 roku. Przedmiotem rozważań w Muzeum Narodowym była tym razem sztuka średniowiecza i renesansu. Uczniowie utrwalili swoją wiedzę o tych epokach, wzbogacając wiadomości z języka polskiego i wiedzy o kulturze. Dowiedzieli się m.in., co wyróżnia rzeźbę i malarstwo średniowieczne, czym charakteryzował się portret renesansowy, co oznacza w sztuce horyzontalizm i komu stawiano epitafia. Słuchając niezwykle barwnie prowadzonego wykładu, uczniowie bacznie przyglądali się omawianym obrazom i rzeźbom.

Będąc we Wrocławiu, mieście owianym ponad tysiącletnią tradycją, nie sposób przejść obojętnie obok tekstów kultury, jakimi są zabytki architektury. Toteż dopełnieniem naszej wędrówki było nawiedzenie gotyckiej Katedry Św. Jana Chrzciciela, która jest świadectwem wielu pokoleń naszych przodków a dziś stanowi zabytek klasy międzynarodowej. Okazało się, że wielu uczniów zobaczyła wrocławską Katedrę po raz pierwszy i to na nich szczególnie silne wrażenie wywarła ta monumentalna bryła, w której człowiek próbował zawrzeć Boga.

Tak oto Wrocław okazał się miastem bliskim, a jednocześnie dalekim – kryjącym wiele tajemnic i ... bardzo pięknym miastem.

Zarówno wykład w Muzeum Narodowym, jak i zwiedzanie zabytków Wrocławia doskonale uzupełniło treściami programowe z języka polskiego i wiedzy o kulturze. To  była dla nas również lekcja wrażliwości, wrażliwości na piękno kultury polskiej i tej najbliższej – śląskiej, której część stanowimy. A „wrażliwość jest najwyższym atrybutem ludzkiej egzystencji. Poprzez nią tworzy się moralność. Poprzez nią tworzy się poczucie piękna. Poprzez nią tworzy się stosunki ludzkie godne tej nazwy” (Henryk Skolimowski, Medytacje).

Mgr Beata Dąbrowska